X
تبلیغات
رایتل

یا رب


پس از 3 سال و کش و قوس فراوان برای بیادآوری رمز و ایمیل مربوطه بالاخره وارد این خانه ی کهنه شدم و نمیدانم چرا وسوسه پست جدید رهایم نکرد.! شاید چون اینجا خانه اولم بود و از همین جا بود که تغییرات و تحولات من آغاز شد.در همین خانه بود که با اولین آدم های مجازی آشنا شدم که هر کدامشان به نوعی در تغییرات و آگاهی های من دخیل بودند.

آدم هایی که بعضی هاشان را دیدم و بعضی هاشان را نه. بعضی هاشان را دوست داشتم بعضی هاشان را نه.بعضی هاشان باعث آزارم بودند و بعضی هاشان نه!اما وقتی به 4-5 سال پیش و روند این وبگاه فکر میکنم میبینم تنها یک نفر توانست برای همیشه در ذهن و زندگی من ماندگار شود و او بیدل بود که اینک وبلاگش حذف شده و با نام دیگری در همین سرور مینویسد. اعتراف میکنم اگر انسانی به معنای واقعی وجود داشته باشد وی یکی از آنهاست و افتخار میکنم به وجودش و خوشحالم از اینکه از بین آن همه دوست هنوز هم گاهگاهی جویای احوالات هم هستیم وانسان بودن را با هم تجربه کردیم.

در این مدت هر از چند گاهی مشغول نوشتن در سایتی بودم که بنابر روحیات جدیدم نگاشته میشد.اما با مشغله های تحصیلی که مدتی ست درگیرم دیگر وقت چندانی به نگارش ندارم و تا حدی دیر به دیر بروز میشود.

...

پست آخرم را حذف نخواهم کرد.اینجا هم پیوسته نخواهم نوشت...اما گاهی چرا.



تاریخ : چهارشنبه 13 فروردین 1393 | 14:22 | نویسنده : یک زن | نظرات (3)
.: Weblog Themes By VatanSkin :.